3 Wrzesień 2015, Max Zorin

W studio z Paper Gods

Paper Gods: Joshua Blair, Simon Le Bon, Nile Rodgers, Nick Rhodes, Mark Ronson,  Ben Hudson, John Taylor, Roger Taylor

Paper Gods: Joshua Blair, Simon Le Bon, Nile Rodgers, Nick Rhodes, Mark Ronson, Ben Hudson, John Taylor, Roger Taylor

Nagrywanie albumu Paper Gods zajęło zespołowi prawie dwa lata. Trochę długo, ale zarejestrowano w sumie aż 18 utworów, z których 6 będzie rozrzuconych po wydawnictwach specjalnych. Wszystkie z nich plus dwa remiksy będą znajdowały się na japońskiej winylowej edycji:

Planet Roaring
Valentine Stones
Northern Lights
As Seen From a Distance
On Evil Beach
Cinderella Ride
Pressure Off (Night Version)
Pressure Off (Night Version instrumental)

Mam szczęście słuchać Paper Gods od kilku dni, podobnie jak spora część bywalców brytyjskiego forum poświęconemu Duran Duran. Jednak nagrania, które wyciekły, nie są najlepszej jakości.

Reakcje fanów początkowo nie były najlepsze, ale teraz zdają się przeważać pozytywne opinie. Fani chyba przyzwyczaili się już do elektronicznego w znacznej części brzmienia. Pod tym względem nie da się uniknąć porównań do Red Carpet Massacre. Jednak wynik ankiety Paper Gods versus Red Carpet Massacre jest zdecydowanie na korzyść tego pierwszego: 86% głosujących jest “za”.

Jest na tym albumie kilka zaskakujących pozycji. Po raz kolejny Duran Duran pokazali, że… nie mają własnego stylu. Jedynie głos Simona Le Bon jest łącznikiem, ale nie zawsze śpiewa on jak zazwyczaj.

I po raz kolejny muzykom udało się stworzyć coś, co mnie urzekło. Po wspaniałym You Kill Me with Silence całkowicie zakochałem się w The Universe Alone. Jest w tym utworze coś z pierwszej płyty Duran Duran. Specyficzna melancholia, której zawsze oczekuję od zespołu, a która nie na każdej płycie jest obecna. Plus John Frusciante, który doskonale zagrał na gitarze. Pewnie wiedział jakiego brzmienia oczekują fani. Thank you, again.