Wiele można się spodziewać po Duran Duran, ale czy komukolwiek przyszło do głowy, że pewnego dnia muzyk tego zespołu dostanie tytuł doktora honoris causa? Uniwersytet Bedfordshire w brytyjskim Luton właśnie uhonorował Nicka Rhodesa tym tytułem za zasługi dla przemysłu muzycznego jako kompozytor, wykonawca i producent.

Ceremonia wręczenia odbyła się 18 listopada. Oprócz Nicka tytuł Honorary Doctor of Arts otrzymali Peter Asher i Katy Haber. Asher jest gitarzystą i producentem, zdobywcą trzech nagród Grammy, znanym ze współpracy z Jamesem Taylorem, Lindą Ronstadt, Dianą Ross, Cher, Neilem Diamondem i 10,000 Maniacs). Katy Haber zagrała w takich filmach jak The Getaway i Cross of Iron a także była producentką m.in. klasycznego filmu SF Blade Runner.

Więcej zdjęć znajduje się tutaj.

I proszę, jest wideo. Znakomicie nakręcone, bez dwóch zdań. Trwa prawie 10 minut. Piękne zdjęcia, nieco “postmodernistyczny” montaż odrobinę przypominający stare dobre Arena (An Absurd Notion). Jonas Åkerlund odwalił kawał dobrej roboty. Podejrzewam, że niedługo pojawi się wersja odpowiednio skrojona dla telewizji.

Jednak nie sposób nie rzucić złośliwą uwagą, że jest to raczej wielka reklama hotelu Savoy w Londynie, Swarovskiego oraz próbujących utrzymać popularność modelek z lat ‘90. Ale mnie to nie przeszkadza.

Minęło trochę czasu od mojego ostatniego wpisu (w międzyczasie sporo się u mnie działo), ale w końcu nabrałem chęci do zajmowania się blogiem. Tym bardziej, że jest ku temu okazja, ale o tym za chwilę.

Wczesną wiosną w obozie Duran Duran zdarzył się “wypadek”, który sprawił, że zespół zamilkł na dobre kilka miesięcy… Simon LeBon stracił głos. Wielu obawiało się najgorszego, czyli nowotworu krtani, ale na szczęście było to “tylko” mocne nadwyrężenie strun głosowych. Jednakże, lekarze długo nie byli pewni co do ostatecznej diagnozy. Ostatnio zespół wrócił do koncertowania, ale Simon LeBon nadal nie jest w dobrej formie wokalnej i każdy występ jest dla niego bardziej męczący niż zazwyczaj. Cóż, zawsze byłem zdania, że Duran Duran za często koncertują. Im człowiek starszy, tym więcej czasu potrzebuje na regenerację, a nasi “chłopcy” swoje lata już mają - przypomnę, że średnia wieku w zespole wynosi… 51 lat! Zespół odwołał całe europejskie tournee. A szkoda, bo na 24 sierpnia był zaplanowany koncert w Polsce.

Problemy Simona z głosem przytrafiły się w bardzo niefortunnym momencie, kiedy właśnie został wydany Girl Panic!, drugi singiel z ostatniej płyty All You Need Is Now. Z powodu przerwania trasy koncertowej BBC Radio 2 odmówiło nadawania tego utworu. W zamian, przez chwilę w brytyjskim eterze grano inną piosenkę z płyty, Leave a Light On.

Wydaje się, że nie wszystko zostało stracone, ponieważ zespół będzie starał się wylansować Girl Panic! jeszcze raz, tym razem z pomocą odjazdowego teledysku. Przynajmniej na taki wygląda w pojawiających się w ostatnich dniach zwiastunach. Premiera jutro, 8 listopada. Czas trwania - około 9 minut. Nakręcony w Londynie. Plotki okazały sie prawdą i reżyserem został Jonas Åkerlund, słynny twórca teledysków wielu znanych artystów (U2, Madonna, Prodigy, Roxette, Lady Gaga, Metallica, Christina Aguilera, U2, Blink-182, P!nk, Rammstein czy Britney Spears).

Nick Rhodes i John Taylor rozmyślali nad ewentualnym wideo do Girl Panic! jeszcze pół roku temu. Nick wpadł na pomysł, aby w role muzyków wcieliły się słynne modelki: Naomi Campbell, Cindy Crawford, Eva Herzigova, Helena Christensen oraz żona Simona, Yasmin Le Bon. Jednakże muzycy nie wierzyli do końca, że uda się ten pomysł zrealizować. W szczególności zebrać tyle sław w tym samym czasie, aby wystąpiły w muzycznej produkcji zespołu, którego kariera z wolna się kończy. Ale wszystko poszło zgodnie z planem. Naomi Campbell wystąpi w roli Simona LeBon, Cindy Crawford wystąpi jako John Taylor, Eva Herzigova wcieli się w Nicka Rhodesa, Helena Christensen w Rogera Taylora, a Yasmin LeBon w Dominica Browna, podczas gry prawdziwi muzycy Duran Duran pojawią sie na ekranie jako kelnerzy, szoferzy i paparazzi. W teledysku wystąpią też projektanci mody, Domenico Dolce i Stefano Gabbana.

Wideo wyprodukowało Black Dog Films we współpracy z Harper Bazaar UK i Swarovski Elements co sugeruje, że scenografia będzie “upstrzona” kryształami tej znanej firmy.

To wszystko wydaje się niewiarygodne: jak to się stało, że muzykom bez wsparcia wielkiej wytwórni płytowej udało się pozyskać tylu znanych ludzi? I biorąc pod uwagę fakt, że poprzednie wideo Duran Duran All You Need Is Now to był jeden z “najtańszych teledysków świata”? Co prawda wyreżyserował go Nick Egan, który jest znanym artystą, ale wtajemniczeni wiedzą, że jest on przyjacielem zespołu.

All You Need Is Now ukaże się na winylu w dwóch wersjach: zwykłej oraz ekskluzywnej. Tę drugą można już zamawiać na stronie Vinyl Factory. Ale uwaga, kosztuje aż 250 GBP… Wydawnictwo będzie zawierało 5 płyt zrobionych z przeźroczystego winylu, a na nich 18 nowych utworów (w tym wszystkie 4 bonusy), plus 4 remiksy All You Need Is Now i 2 remiksy Girl Panic! (w tym remiks Davida Lyncha). Dołączone zostaną także dwie 36-cio stronicowe książeczki. Jedna z nich będzie zawierała grafiki Clunie Reid. Wydanie ograniczone do zaledwie 500 sztuk. Każdy egzemplarz jest numerowany i podpisany przez muzyków.

All You Need Is Now (płyta nr 1)

Strona A:
All You Need Is Now (4.33)
Blame The Machines (4.09)
Being Followed (3.49)

Strona B:
Leave A Light On (4.38)
Safe (4.01)
Girl Panic! (4.34)
A Diamond In The Mind (1.18)

All You Need Is Now (płyta nr 2)

Strona C:
The Man Who Stole A Leopard (6.14)
Other People’s Lives (3.45)
Mediterranea (5.40)

Strona D:
Too Bad You’re So Beautiful (4.55)
Runway Runaway (3.07)
Return To Now (1.36)
Before The Rain (4.25)

Utwory Bonusowe (płyta nr 3)

Strona A:
Networker Nation (3:11)
This Lost Weekend (3:12)

Strona B:
Too Close To The Sun (5:15)
Early Summer Nerves (3:03)

Remiksy 1 (płyta nr 4)

Strona A:
All You Need Is Now, Tom Middleton Cosmos Remix (7:54)

Strona B:
All You Need Is Now, Pablo La Rosa Remix (6:03)

Remiksy 2 (płyta nr 5)

Strona A:
All You Need Is Now, Youth Kills Mix (4:55)
All You Need Is Now, Youth Kills Alt Doom Mix (4:55)

Strona B:
Girl Panic! - David Lynch Remix (4:11)
Girl Panic! - Johnson Somerset & John Monkman Remix (8:30)

• 

  Okładka singla 'Girl Panic!'

  Girl Panic! jest już zaklepane jako drugi singiel promujący All You Need Is Now. Okładkę zaprojektowała Clunie Reid. Będzie dostępny od 16 kwietnia w brytyjskim Amazonie i tylko w wersji winylowej. Zostało wytłoczonych 2500 egzemplarzy. Strona “B” zawiera świetny remiks stworzony przez Davida Lyncha.

  A ja zapraszam do głosowania na Girl Panic! na liście przebojów Programu Trzeciego. Piosenka właśnie zadebiutowała w “poczekalni” na miejscu #50. Kiedy ostatni raz mieliśmy drugi singiel z tej samej płyty na liście Trójki? Chyba White Lines w 1995 roku…

• Henry Rollins na łamach magazynu LA Weekly w artykule Shameless: Guilty Pleasure Listening pisze o muzyce jakiej słuchał w swojej młodości. Przy okazji przyznał się, że w latach ‘80 często słuchał nagrań, które w tamtych czasach nie były mile widziane przez fanów alternatywnego rocka. Ponieważ były one z nurtu popularnego, z pierwszych miejsc list przebojów i co więcej, zupełnie sprzeczne z punkowym etosem jego znajomych i muzyków grupy Black Flag, w której występował. Jego koledzy nie mogli się nadziwić, że w kółko słuchał albumu Like a Virgin Madonny. A poza tym… “Tak, kupiłem singla Duran Duran w 1983 roku i tego samego dnia kupiłem jeszcze singla Culture Club. Wciąż mam singla Down Under Man At Work oraz kasetę z nagraniami ABC. Wciąż posiadam remiksy z pierwszego albumu grupy SNAP. Kupiłem In My House The Mary Jane Girls. Kupiłem album Neny, a 99 Luftballons bardziej podoba mi się w wersji niemieckiej. A teraz umyjcie swoje zęby i pogryźcie mnie za to! Każdemu z was, kto ma kilka płyt, których słucha z niewiadomego powodu i nie chciałby, żeby ktokolwiek się o tym dowiedział, mówię: błagam, zrzuć w końcu ten ciężar z siebie i zdradź swój sekret!” - pisze Henry. Cóż, ale z drugiej strony wiemy, że Henry Rollins to znany kłamca. Haha.

Violence of Summer; Liberty; Hothead; Serious; All Along the Water; My Antarctica; First Impression; Read My Lips; Can You Deal With It; Venice Drowning; Downtown;

Skład zespołu: Simon Le Bon - voc, Warren Cuccurullo - g,
John Taylor - b, Nick Rhodes - k, Sterling Campbell - p;

Produkcja: Chris Kimsey;

W 1989 roku Duran Duran ponownie pojawili się w składzie pięcioosobowym. Muzycy towarzyszący im podczas trasy Big Thing, gitarzysta Warren Cuccurullo oraz perkusista Sterling Campbell zostali oficjalnymi członkami zespołu i nawet figurują na okładce jako współkompozytorzy.

Zdaniem Duranów Liberty miał być takim muzycznym podsumowaniem lat osiemdziesiątych. Niestety, nie za bardzo udało się ten pomysł zrealizować. Muzycy zaczęli za dużo kombinować i w rezultacie muzyka wypełniająca album nie przypomina dokonań z lat osiemdziesiątch. A przynajmniej nie w sensie, w jaki fani zespołu je postrzegali. Jednak słuchając tej płyty teraz, po tylu latach, trzeba przyznać, że jest na swój sposób oryginalna, a niektóre pomysły melodyczne i aranżacyjne mogą być inspirujące. Jak na ironię to, co wtedy stanowiło wadę tej muzyki, stało się zaletą. Producentem był Chris Kimsey, znany ze współpracy z grupami Killing Joke, Rolling Stones, The Cult i The Psychedelic Furs.

Płytę otwiera znakomity, dynamiczny Violence of Summer, który znalazł się na pierwszym singlu. Kolejną świetną piosenką wydaną na małej płytce był Serious. To jedno z bardziej ulubionych nagrań Duran Duran przez fanów, które z niewyjaśnionych przyczyn przepadło na listach przebojów. Zupełnie nie zasłużenie. Inny ładny kawałek to My Antarctica, z którego wieje chłodem cyfrowych syntezatorów, przypominając tym samym nastrojowe nagrania z albumu Big Thing. Z pozostałym kompozycjami jest różnie. Nie jest to muzyka, za którą kocha się Duran Duran. Nie rzuca na kolana, trudno ją lubić i na pewno nie przysporzy zespołowi nowych fanów. W utworze tytułowym zespół skręcił nieco w kierunku soulu. W funkującym Hothead, z fragmentami programów informacyjnych w tle, słychać inspirację hip-hopem. Nieco bardziej ciężkostrawne to Read My Lips i Downtown, gdzie słyszymy mroczniejszy głos Simona Le Bon i ciężkie brzmienie gitary przyprawione syntezatorowym sosem z różnymi efektami. Jakby przymiarka do rocka industrialnego. Venice Drowning to jeden z najbardziej niecodziennych utworów w repertuarze zespołu. Podobno inspiracją do jego powstania był koncert Pink Floyd w kalifornijskiej Wenecji, na którym byli Simon i John Taylor. Za to All Along the Water jest lekką, przyjemną piosenką pop.

Generalnie, album jest raczej niespójny i często wymaga od słuchacza gwałtownych zmian nastroju. Biorąc pod uwagę wszystkie dokonania zespołu, Liberty obok Medazzaland należy do najbardziej eksperymentalnych i najmniej komercyjnych. Co prawda, nie wywołuje tylu emocji co kilka innych płyt Duran Duran, ale na pewno wart jest posłuchania. Tym bardziej, że pod względem produkcyjnym i masteringowym jest perfekcyjnie zrobiony. Zespół spóźnił się z jego wydaniem, bo jak na drugą połowę 1990 roku, brzmienia wydają się być nieco przeterminowane. To był czas, kiedy wszyscy wiedzieli już, że niedługo nastąpi koniec muzyki popularnej o takiej estetyce.

Muzycy dobrze wspominają sesje do Liberty, szczególnie czas od maja do października 1989 roku kiedy pisali utwory. Jednak przyznają, że po wejściu do studia praca na albumem poszła w innym kierunku niż oczekiwali. Że nie zdołali zapanować nad produkcją i pokazać zalet muzyki, którą stworzyli. Dodatkowo, w tym czasie basista John Taylor walczył z uzależnieniem od kokainy…

Wśród fanów Liberty jest mało popularną płytą i wtedy, w 1990 roku była wielkim rozczarowaniem. Ja osobiście ją lubię. Może dlatego, że od Violence of Summer zaczęła się moja przygoda z Duran Duran. Kiedy mam ochotę posłuchać czegoś innego, czegoś bardziej udziwnionego ale wciąż z pogranicza popu i rocka, ta płyta jest jedną z tych, po które sięgam.

Genero.tv ogłosiło wyniki konkursu, który polegał na własnoręcznym zrobieniu teledysku do dowolnego utworu z nowej płyty Duran Duran. Za każdy teledysk czekała nagroda w postaci 5000 USD. Nadesłano aż 120 prac. Miło mi donieść, że do finału dostało się trzech twórców z Polski. Co więcej, dwóch z nich znalazło się wśród zwycięzców. Tym trzecim finalistą był nasz znajomy Maciek (aka Serious) z DuranDuran.pl.

Dwudziestotrzyletni student z Warszawy przedstawiający się jako Paul dostał nagrodę za wideo do utworu Leave a Light On. Wideo można obejrzeć tutaj.

John Taylor: “Zawsze miło popatrzeć na nowoczesną animację. Ciągle zadziwia mnie to, że niezależnie od techniki, sztucznie wykreowane obrazy mogą wywołać tak silne emocje. Naprawdę znakomite wideo.”

Drugi zwycięzca z Polski o pseudonimie Letrek, dostał nagrodę za wideo do Runway Runaway. Do obejrzenia tutaj.

Duran Duran: “Spośród wszystkich nadesłanych wideo, to zdecydowanie wyróżnia się zaawansowanym wykonaniem efektów wideo. Niby każdy obecnie może tworzyć filmy z efektami wideo, ale tylko ktoś z wizją potrafi znaleźć właściwy sposób aby interesująco je wykorzystać. To wideo jest tego przykładem, ale ma również wiele innych zalet. Dobrych kilka lat temu zdobyłoby nagrody MTV. Jesteśmy ciekawi kolejnych prac tego reżysera, szczególnie gdy będzie dysponował większym budżetem.”

Gratulujemy!

Więcej teledysków oraz informacje o wszystkich zwycięzcach i finalistach wraz z komentarzami muzyków Duran Duran, można pooglądać i poczytać na stronie Genero.tv.

All You Need Is Now pojawił się na #11 miejscu w oficjalnym notowaniu najlepiej sprzedających się albumów w Wielkiej Brytanii. Trochę szkoda, że nie wszedł do TOP 10. Gdyby sprzedano zaledwie 2,500 egzemplarzy więcej, wskoczyłby oczko wyżej. Jednak z drugiej strony jest to bardzo dobry wynik jak na zespół, który po raz pierwszy próbuje promować siebie sam, bez pomocy ludzi z dużej wytwórni płytowej. Tak, Duran Duran są teraz zespołem niezależnym. Na “liście niezależnych” All You Need Is Now osiągnął #4 pozycję.

Jednocześnie składanka Greatest wróciła do zestawienia na miejsce #37. 137 tygodni na liście. Powoli liczba sprzedanych egzemplarzy tego albumu osiąga w samej tylko Wielkiej Brytanii 1 milion.

Najwyższe pozycje pozostałych albumów Duran Duran na liście w UK:

Duran Duran (1981) #3
Rio (1982) #2
Seven & The Ragged Tiger (1983) #1
Arena (1984) #6
Notorious (1986) #16
Big Thing (1988) #15
Decade (1989) #5
Liberty (1990) #8
The Wedding Album (1993) #4
Thank You (1995) #12
Medazzaland (1997, niewydany w UK)
Greatest (1998) #4
Pop Trash (2000) #53
Astronaut (2004) #3
Red Carpet Massacre (2007) #44

Koncert Unstaged już za nami, ale przez miesiąc na kanale DuranDuranVEVO będą pojawiały się retransmisje. Dziesięć utworów można obejrzeć już teraz, w wersji Full HD. Polecam również nieco zwariowanie zrealizowany wywiad Davida Lyncha z Duran Duran. Pytania zadawali fani za pośrednictwem Twittera.

David Lynch miał około miesiąca na przygotowanie instalacji. W tym czasie słuchał sporo muzyki Duran Duran. Ostatnio w wywiadzie powiedział, że najnowsza płyta bardzo mu się podoba, a The Man Who Stole a Leopard stał się jego ulubionym utworem z repertuaru zespołu.

Kiedy za reżyserię bierze się ktoś tak kontrowersyjny jak David Lynch, nigdy nie wiadomo czego się spodziewać. Wielu poczuło się zawiedzionych, ale moim zdaniem to trochę niepoważne żeby po tego typu instalacji artystycznej oczekiwać wrażeń, jak podczas seansu Zagubionej autostrady. Nie wszystkie efekty pasowały, ale przez większość czasu przyjemnie się oglądało - jeśli ktoś lubi takie rzeczy. Ja lubię. Planet Earth z deszczem niczym z komiksu Sin City wypadło rewelacyjnie. Pojawiło się również kilka elementów humorystycznych, szczególnie w trakcie Come Undone. Czuło się, że Lynch rozumie estetykę Duran Duran.

Kelis w The Man Who Stole a Leopard nieco rozczarowała. Było widać i słychać, że nie czuje się komfortowo w takich klimatach. W dodatku jej głos brzmiał zupełnie inaczej niż na albumie. Szkoda. Notorious Simon zaśpiewał w duecie z Beth Ditto, wokalistką The Gossip. Beth była chyba bardzo zdenerwowana, ponieważ w pewnym momencie zapomniała słów. Leave a Light On w wersji na żywo moim zdaniem wypada dużo lepiej niż Ordinary World, za którym nigdy nie przepadałem w wersji live. Podobał mi się również bondowski medley, z charakterystycznymi motywami z filmów Goldfinger, Diamonds Are Forever i You Only Live Twice, który potem płynnie przeszedł w duranowy A View to a Kill. Gościnnie na gitarze zagrał Mark Ronson.

Poniżej wyróżniłem mój ulubiony fragment tego koncertu. To wspomniany wcześniej Planet Earth, który Simon niespodziewanie zaśpiewał w duecie z Gerardem Way, wokalistą My Chemical Romance.

Wśród publiczności pojawili się Moby i Marylin Manson, którzy potem dołączyli do ekipy bawiącej się na after party.

Historia zatoczyła koło. Duran Duran powrócili do swoich korzeni nie tylko nowym, znakomitym albumem, ale również jako zespół, który przemyca okruchy sztuki awangardowej i rockową ekspresję do świata pop. Duran Duran na koncercie w miasteczku Twin Peaks? Czemu nie. A ja poproszę o specjalne wydanie All You Need Is Now z dodatkową płytką DVD z zapisem tego koncertu.

Kogo my tam widzimy na poniższym wideo… Jest David Lynch, Kelis, orkiestra popularna… No i znakomita scenografia! Skoro jest Kelis, znaczy to, że po raz pierwszy na żywo zostanie wykonany The Man Who Stole a Leopard. O, jest nawet Gerard Way, wokalista grupy My Chemical Romance. “To wielki zaszczyt dla mnie. Dorastałem oglądając MTV, a ich muzyka, podobnie jak wizualna strona, tchnęły we wszystko więcej koloru, co mnie inspiruje do dzisiaj. Pamiętam jak kiedyś powiedzieli, że chcą być zespołem, który będzie przygrywał ludziom do tańca w czasie gdy wokół będą spadać bomby. Chciałbym być na tej imprezie” - powiedział Gerard.

Całą setlistę też można zobaczyć na tym wideo i wygląda ona tak:

01. All You Need Is Now
02. Being Followed
03. Planet Earth
04. Friends of Mine
05. Notorious
06. Blame the Machines
07. Hungry Like the Wolf
08. Leave a Light On (+ Mark Ronson)
09. Safe
10. Ordinary World
11. The Man Who Stole a Leopard (+ Kelis)
12. Girl Panic (+ Mark Ronson)
13. Careless Memories
14. Sunrise
15. Rio
16. Come Undone
17. Bond Medley (+ Mark Ronson)
18. Girls On Film